Wat als dit óók deel van de heling is? 
– De ongemakkelijke tussenruimte

03/06/2026

We leven in een wereld waarin groei vaak wordt voorgesteld als een rechte lijn omhoog. 
Meer rust.
Meer helderheid.
Meer vrijheid.
Meer vertrouwen. 
En natuurlijk verlangen we daar allemaal naar. 
Maar wie ooit echt door een diep proces is gegaan, weet dat het vaak anders voelt. 
Soms komt er na een inzicht eerst verdriet. 
Na een doorbraak eerst verwarring. 
Na een moeilijke maar eerlijke conversatie 
eerst onrust. 
Na een massage, een therapiesessie of een moment van bewustwording soms zelfs een golf van emoties waarvan je dacht dat ze allang verdwenen waren. 
Verdriet.
Boosheid.
Rouw.
Angst. 
Of een combinatie van dat allemaal. 
En dan ontstaat al snel de vraag: 
"Waarom voel ik me nu slechter?" 
Misschien is dat wel een van de grootste misverstanden rond heling. 
We verwachten vaak dat loslaten onmiddellijk 
lichter voelt. 
Maar wat als het eerst juist voelbaarder wordt? 
Wat omhoogkomt, was er vaak al. 
Wanneer iets geraakt wordt dat lang onder de oppervlakte heeft gelegen, ontstaat er beweging. 
Dat zie je in lichaamswerk. 
Dat zie je in therapie. 
Dat zie je in coaching. 
Maar eigenlijk zie je het overal in het leven. 
Soms stelt iemand één vraag die iets 
in beweging zet. 
Soms hoor je één zin die blijft hangen. 
Soms gebeurt er iets waardoor je ineens voelt wat je jarenlang niet hebt gevoeld. 
Niet omdat het probleem groter wordt. 
Maar omdat je er niet langer van wegloopt. 
Wat omhoogkomt, ontstaat vaak niet op dat moment. 
Het wordt zichtbaar op dat moment. 
En dat verschil is belangrijk. 

De ongemakkelijke tussenruimte 

Er bestaat een fase waar weinig over gesproken wordt. 
De ruimte tussen inzicht en integratie. 
Je begrijpt iets. 
Maar je hebt het nog niet volledig verwerkt. 
Je ziet een patroon. 
Maar je weet nog niet hoe het voelt zonder dat patroon. 
Je bent iets aan het loslaten. 
Maar je hebt nog niet helemaal geleerd hoe het is om zonder dat oude verhaal verder te gaan. 
Dat kan chaotisch voelen. 
Alsof alles even door elkaar wordt geschud. 
En eerlijk? Dat is niet altijd comfortabel. 
Voor degene die het meemaakt niet. 
Maar ook niet voor de mensen eromheen. 

Waarom we moeilijke emoties zo snel willen oplossen 

Veel van ons hebben nooit echt geleerd hoe we aanwezig kunnen blijven bij pijn. 
Wanneer iemand verdrietig is, zoeken we oplossingen. 
Wanneer iemand boos is, proberen we de rust te herstellen. 
Wanneer iemand overweldigd is, willen we het draaglijk maken. 
Dat doen we vaak uit liefde. 
Maar soms proberen we daardoor iets te versnellen wat zijn eigen tempo nodig heeft. 
Ook ik herken dat. 
Als begeleider.
Als partner.
Als mens. 
Soms wil ik iemand helpen om zich beter te voelen. Soms wil ik de spanning wegnemen. 
Soms wil ik dat ongemakkelijke stuk overslaan. 
Niet omdat ik het proces niet vertrouw. 
Maar omdat ik geraakt word door het lijden 
van de ander. 
En dat is misschien heel menselijk. 

Misschien hoeft niet alles meteen opgelost te worden 

Wat als onze taak niet altijd is om de storm te stoppen? 
Wat als we soms gewoon aanwezig mogen blijven terwijl de storm voorbijtrekt? 
Niet alles wat ongemakkelijk voelt, gaat fout. 
Niet alles wat verdriet oproept, betekent dat je achteruitgaat. 
Niet alles wat loskomt, moet onmiddellijk verdwijnen. 
Soms is de emotie zelf het proces. 
Soms is het voelen de bevrijding. 
Soms is de chaos geen teken van mislukking, maar een teken dat iets eindelijk in beweging komt. 

Een zachtere kijk op groei 

Misschien mogen we stoppen met elke moeilijke emotie te zien als een probleem dat opgelost moet worden. 
Misschien mogen we nieuwsgieriger worden naar wat die emotie ons probeert te vertellen. 
Misschien mogen we onszelf dezelfde ruimte geven die we zo gemakkelijk aan anderen geven. 
De ruimte om even niet oké te zijn. 
De ruimte om iets te voelen zonder het onmiddellijk te veranderen. 
De ruimte om te vertrouwen dat niet alles wat omhoogkomt bedoeld is om ons vast te houden. 
Sommige dingen komen omhoog omdat ze eindelijk klaar zijn om gezien te worden. 
En misschien... Misschien is dat geen terugval. 
Misschien is dat integratie. 
Misschien is dat heling. 
En misschien is dat precies waar de echte verandering begint.